In een voor de insectenwereld ongeëvenaarde ontwikkeling is deze week duidelijk geworden dat steeds meer luizen afwillen van hun politiek lijder.  Ze geven aan ontevreden te zijn over het gedrag van de hoofdluis. Die hoofdluis zou er met zijn irriterende gedrag voor verantwoordelijk zijn dat steeds meer luizen gestoord worden in hun luizenleventje. Zolang de hoofdluis de andere luizen geen luizenleventje kan garanderen, keldert hun vertrouwen in de politiek.

Volgens de groeiende groep ontevreden luizen moet de hoofdluis ophouden ruzie te zoeken met de mensheid. Het gedrag van de hoofdluis lijd niet alleen tot irritatie maar lokt ook steeds vaker vergeldingsacties uit. Zoals daar zijn het gebruik van speciale shampoos en extreem fijne kammetjes.

De hoofdluis zelf geeft aan zich niet verantwoordelijk te voelen voor het buitenproportionele geweld waarmee de mensheid hem bestrijd. Volgens de hoofdluis maakt hij enkel en alleen gebruik van zijn biologische recht om te grazen op de menselijke hoofdhuid. Een recht dat door alle internationale biologische instituten wordt onderkent. Dat nu juist de luizen zich tegen hem keren toont volgens de hoofdluis alleen maar aan dat hij er van alle kanten wordt ingeluisd.

Erik Pinksterblom, die zich  op negen jarige leeftijd geruime tijd tussen de insecten heeft opgehouden, zegt niet verbaast te zijn over de onrust onder de luizen. “Wij mensen hebben de nijging alle insecten als ongedierte over een kam te gooien. Maar wat mij altijd is bijgebleven is het onderlinge verschil tussen de insecten. De biodiversiteit. En dan heb ik het niet alleen over de verschillende soorten, maar ook over de individuele onderlinge verschillen.  Dat wij mensen de insecten als groep tot ongedierte hebben verklaart wil nog niet zeggen dat alle insecten het zelfde zijn.” Aldus Pinksterblom die de ontwikkelingen met grote spanning volgt:

“Als de opstandige luizen hun zin krijgen, dan zou dit kunnen lijden tot de eerste democratische verkiezingen in het insecten rijk. Je kan je alleen afvragen of democratie de oplossing is voor alle problemen. Het gevaar van democratisering is dat niemand meer verantwoordelijkheid wil nemen voor de groep. Natuurlijk willen ze allemaal een luizenleventje, maar de vraag is of dat haalbaar is. Wat ik mij vooral herinner is dat veel insecten nogal egoïstisch zijn. Ze praten alleen maar over zichzelf. Je kan je afvragen of je met die instelling ver komt. Wat dat betreft kan je een boel zeggen over de hoofdluis, maar die is tenminste wel duidelijk in wat hij met de andere luizen voor heeft.”

Gevraagd of hij voornemens is om zich opnieuw onder de insecten te begeven schud Erik Pinksterblom zijn hoofd. “Daar voor ben ik te oud. Bovendien, ik ben Günter Wallraff niet.”