| 21 feb 10 |  |
topsport
deel op karakter. Talent is alles, maar is nooit genoeg. Als je dat talent niet op de juiste manier koestert en stimuleert ga je forceren en loop je het risico dat de vorm er op het beslissende moment niet is. Als de vorm er niet is moet je achteraf eerlijk tegen elkaar zijn en constateren dat er iets niet goed is gegaan in de voorbereiding. Zoiets kun je voor zijn door ervoor te zorgen dat de voorbereiding optimaal is. Dat is een kwestie van schema’s opstellen, hard werken, afzien en plezier maken. Want als ze er geen lol in hebben heeft het geen zin. Dat is heel belangrijk, zeker in de voorbereiding naar zo een belangrijk moment toe.Natuurlijk kun je in het moment groeien. Dat moet zelfs. Dan krijgen ze te maken met een heel eigen dynamiek waar ze niet aan ontkomen. De vraag is alleen hoe ze daar mee om weten te gaan. En dan komt als vanzelf het hele mentale plaatje om de hoek kijken. Dat plaatje mag je beslist niet uitwissen. Als ze de killermentaliteit niet hebben ben je als het er echt om gaat namelijk zo goed als kansloos. Die mentaliteit moet in hun genen zitten. Maar je kunt er ook op trainen. Wat dat betreft is het niets anders dan het zoeken naar de juiste techniek. Iets waar ze jaren aan moeten schaven en dan nog is het van belang dat ze de juiste balans weten te vinden. Als die er niet is raken ze uit evenwicht. Je kunt het vergelijken met hun materiaal. Het is onontbeerlijk dat ze zorgen dat dat materiaal in orde is. Op dat niveau kan en mag je je namelijk geen fouten permitteren. Die worden meedogenloos afgestraft. Daarom is een topsportklimaat van een niet te overschatten belang. Helaas moeten we in dat kader constateren dat we nog zeker dertig jaar achterlopen op het Roemenië van Ceauçescu. We leven in ieder geval niet op een eiland en we moeten de concurrentie zeker niet vergeten. Die kijkt natuurlijk ook mee. Die is niet gek. Die tijd hebben we gehad. Wat je ziet gebeuren is dat de verschillen steeds kleiner worden. Dat is een tendens die we niet mogen ontkennen. Daar moeten ze dus op anticiperen. Wat alleen kan als je de juiste mensen om ze heen verzamelt. Iedereen moet binnen zo’n groep gefocust zijn op hetzelfde doel. Op die manier kunnen ze zich ook aan elkaar optrekken. Wat onverlet laat dat wanneer de chemie weg is je eerlijk tegen elkaar moet durven zijn en moet stoppen. Wat dat betreft is het een kei- en keihard wereldje. En dan staan ze er natuurlijk toch helemaal alleen voor. Dus dan moeten ze de druk wel aankunnen. Als ze daar niet mee weten om te gaan is het verder onmogelijk om in de wedstrijd te groeien. En dat is natuurlijk toch waar je op hoopt. Dat ze uiteindelijk boven zichzelf uit stijgen. Dat ze net dat ene procentje extra eruit weten te persen. Dat is iets waar we met z’n allen een beetje op moeten hopen. Wat dat betreft denk ik ook dat we ze het gevoel moeten geven dat we ze steunen. Want laten we wel wezen, we hebben nog wel eens de neiging iemand te vroeg af te schrijven. Dat is echt zonde. Je mag ze nooit afschrijven. Zeker de gevaarlijke outsiders niet. Je weet nooit of die voor een verrassing gaan zorgen. Want dat gaat zeker gebeuren. Dat maakt het ook zo verschrikkelijk mooi allemaal. Dat zie je ieder jaar wel een paar keer gebeuren. Wat niet wegneemt dat ze ook in staat moeten zijn het af te dwingen
